Brainwash

Vervolg einde Brainwash

 

Naam:                   Tristan Graaumans

Klas:                    W3b

Docent:                 Mevr. Ritter

 

 

 

 

Naomi:

 

Het is al weer een paar dagen geleden dat ik Jelle heb gezien. Ik vraag me af waar hij is. Dadelijk is er iets erg gebeurd, ik heb hem al een paar keer proberen te bellen alleen hij neemt niet op. Ik ben ook al bij het café geweest waar hij werkt alleen hij is er al een week niet meer geweest. Ik maak me echt zorgen over hem. Ik ben ook helemaal gestrest geweest de laatste paar weken, ik voel me helemaal niet goed, en dan ook nog dat met Elise, Ik ben echt enorm blij dat ik Elise weer terug heb, ze hadden me gewoon bijna mijn zusje afgenomen, ik vond die Rafaël echt helemaal niks, ik mocht hem vanaf het begin al helemaal niet. Ik had dit echt niet achter oom Evert gezocht. Hoe kan ik niet gemerkt hebben dat mijn eigen zusje verkracht werd door mijn oom, hij was juist altijd zo aardig en behulpzaam bij mij. Ik heb nooit gemerkt dat ze er met z’n tweeën niet waren. En wat ik dan ook weer niet snap is dat Elise niks gezegd heeft, ze kan alles tegen me zeggen. Aan de andere kant snap ik het ook wel, ik had het misschien niet eens geloofd. Miss moet ik maar weer een keer bij mama langs gaan, dan kan ik het er met mam over hebben en kan ik haar gerust stellen dat alles weer goed is.

 

 

Elise:

 

Ik voel me echt opgelucht over oom Evert. Maar ook voelt het best raar omdat hij me uiteindelijk wel uit die enge sekte weg heeft gehaald, hoe kon ik nou zo stom zijn. Ik dacht echt dat ik daar thuishoorde en dat ik weer een verbinding had met mijn vader. ik ben blij dat steven zijn boerderij nog heeft en misschien vinden ze het niet erg als ik samen met steven op de boerderij ga werken, dan neem ik ontslag van mijn oude baan, dat was toch al te veel stress. Alleen ben ik echt bang hoe de anderen zullen reageren, ik heb ze verraden. Wat ze gaan zeggen en doen. Ik ben bij ze weggegaan zonder iets te zeggen of te melden dat ik weg wou gaan, ik heb het er niet eens met mama over gehad. Ik voel me schuldig voor wat ik heb gedaan, ik wou gewoon bijna dat Steven zijn boerderij zou verkopen om de Ark geld te geven. Wat ben ik toch dom geweest.

 

 

Jelle:

 

Toen ik het nummer van Chocolate in drukte en hem belde nam hij op en zei:’ ik weet niet wat je moet of wat je wilt maar je krijgt het niet je zoekt het maar uit, de vorige keer had je gekke schulden bij mij….’. en toen hing hij op. Ik wilde toen weer terug naar Naomi gaan dus ik belde aan, maar ze was niet thuis. Daarna durfde ik niet meer aan te bellen. Ik was te bang, te bang voor wat ik gedaan had en voor hoe ze zou reageren op mij. Ik liep weg, ze is nu vast ongerust en boos dus ik kan niet meer terug. Wat nu, wat moet ik nu. ik vind haar echt nog wel heel erg leuk alleen ik kan niet meer terug niet na wat ik gedaan heb. Ik moest Elise daar weghalen, dat was het enige wat ik moest doen, en wat doe ik? Ik ga gewoon meedoen. Wat ben ik toch voor een sukkel. Als ik haar nu terug zou kunnen krijgen zou mijn leven zo veel beter zijn, weer een huis, weer samen zijn. Wat zou ik daar niet voor over hebben.

 

 

Naomi:

 

Wat was dat? was dat de bel, het leek wel op Jelle, het ging zo snel ik zag het niet. Misschien was het Jelle wel niet. Ik verbeeld me waarschijnlijk gewoon dingen. ik hoop dat hij terug komt, ik kan hem niet bereiken. ik weet niet waar hij uithangt. Wat nu. Misschien moet ik hem maar vergeten, alleen dat lukt gewoon niet. Wat doe ik als hij nu wel terug komt? Hij heeft heel wat uit te leggen. Ik moet echt met hem praten, als ik hem kan vinden. Ook moet ik echt gaan praten met Elise, we moeten het samen gaan verwerken wat er allemaal is gebeurd, vroeger en nu. En dan kunnen we misschien daarna samen naar mama om te kijken hoe we verder gaan.

 

Elise:

 

Toen ik wakker werd en mijn ontbijt op had ging ik naar Naomi om te praten, ik moest haar uitleggen waarom ik niks had gezegd. Ik ben best bang om het erover te hebben en voel me er ook niet goed over, maar ik ga het tocht doen. Zij is waarschijnlijk ook onzeker over wat er is gebeurd en wil ook dingen duidelijk krijgen. Ik voel me schuldig en onzeker over wat ik heb gedaan.

 

Bij Naomi heb ik haar de waarheid verteld. Ik zei dat ik alles verzweeg omdat oom Evert me dwong. Het was ons geheimpje zei hij altijd. Ik voelde me rot, alsof ik uit elkaar viel, maar om een of andere reden vond Naomi het niet erg. Ze begreep me juist, ze knuffelde me en zei dat alles goed was en dat het niet haar schuld was, maar die van oom Evert. Ik voelde me na het gesprek beter, zelfs heel goed, zo goed heb ik me eigenlijk nog nooit gevoeld, ik was tevreden en Naomi begreep mijn probleem. Daarna hebben we nog even samen geklets over hoe we verder gingen. Ik zei dat ik naar mama en Steven wilde, ik wilde daar gaan wonen. Zij mocht in ons huis alleen verder gaan. Ik vroeg nog of ze niet ook bij ons kwam wonen, net als vroeger.

 

 

Jelle:

 

Ik probeer haar te vergeten alleen het lukt me niet, ik denk steeds aan haar ik kan niet slapen, ik kan niet eten. Ik moet weer naar haar toe, ik ga het nog een keer proberen. Ik had ook maar kort aangebeld, en ik was al meteen weer weg. Ik ga het gewoon doen. Nu.

 

Ze komt eraan wat ga ik nu zeggen? ik kan vragen of ze wil praten? Misschien vergeeft ze het me als ik het maar goed uitleg. Ze doet open…..